dinlen!

kimliğimi ben kendi içimde kaybettim. hapsoldum dediğim yerde özgürlüğün farklı bir tanımına şahit oldum. elim bambaşka pencereler açtı. içimdi, pencerelerin perdelerini sıyıran. yalnızlık benim diğer yanım. bu konuda ne bir yanılgıyı kabul ederim, ne de yalnızlığım bir siteme tahammül eder. evet, gereğinden fazla sustum adaletsizliklere, tahammül ettikçe mahkum oldum. derdim anlatılacak şeyleri anlatamama cesaretsizliği olmadı ama, anlatılacak şeyleri anlayabilecek olanları bulamadım kendimce.. benim yol almam yetmiyordu ki, ilerlemek için,"biz" birlikte yol almalıydık. peki nasıl anlatabilirim, sizi beklerken bütün yollardan kovuldugumu , kendimi en baştan toparlayıp, o hıza nasıl erişebilirim?.

söylendiğinde bile susulan şeyler olabilir derdi bana ara sıra yanıma uğrayan derviş. çünkü bazen söylenen şeylerin anlamı dinleyen insanlar adedince oluyormuş .sessizliğin bir erdem olup olmadıgını düşündüm. .

bir oyun oynuyormuşuz gibi geliyor bazen. hatta gibisi fazla oyun oynuyoruz hep birlikte. herkes bunun farkında ama bir sırmış gibi kimse karşıdakine farkındalığını hissettirmek istemiyor.

bir ses "uyan!" dese de kurtulsam bu oyundan diye düşünürken, derviş geliyor yine ve sağ yanımda duruyor.
-uyan mı? uykuda değil oyundasın. diyen ben olmayacağım ama sen "dinlen" diyen sesi bekle!!

tanımlarım allak bullak

dünya : düşmenin mekanı. hem erdemlilere hem adilere ev sahibi. her gün karmaşa ile dönüyor. her gün milyarlarca muamma ; insan...

insan : düşen. hem iyi hem söz sahibi olmak istiyor. sıkça yanılıyor iyi ve kötünün nerde başladığı konusunda. yanılıyor çünkü, menfaatine ne sokuluyorsa ona iyi diyor...

menfaat : hem dünyayı hem insanı karmaşıklaştıran. "bu kim" sorusunun cevabı için insanın ağzından çıkan sözlerin önemi pek yok aslında..bütün ilişkilerinde neresinde duruyor bunun, yani menfaatin..

çeki-düzen

dünyamızı arzularımız kuşatıyor.. bir şeyler istiyorum diyen birine sorsan ,say bakalım istediklerini desen, sırayla saydıkları neye dair olur acaba? kendi sayacaklarımı düşünürsem belki nerde hata yaptığımı bulabilirim dedim...içimin kırıklarını onarmaya dair, "güzel" e doğru daha sağlam adımlar atmaya dair , en fazla da tevekküle, mutmain olması beklenen nefse dair ne varsa listenin sonlarından başa almam lazım..çeki-düzen..

Yolculuğa çıkmıştım kalbim adına

Yolculuğa çıkmıştım kalbim adına,
derinlerdi hedefim ,daha derinler..
azığımdı, üzerine nokta gibi gülümseyişler bırakılmış hüzünler...

yolculuga çıkmıştım kalbim adına,
susuyordum sade,susutukça kendimi buluyordum.
bir anda yeryüzünün bütün kelimelerini kaybettim içinde...

yolculuga çıkmıştım kalbim adına,
biraz da kalbimin aklını arıyordum belki,
biraz dünyaya dair yalanlar biriktirmiştim,
dünyaya dair gerçekleri kandıramadım...

hangi yolu yürümeye çalışıyoruz?

her şeyi sonlandırdığımızda
bir çok şeyi unutmamız gerektiği
ayrıntısını
gözümüzden kaçırıp
hangi yeşile yakalanacağımızı şaşırıp
söylesene
hangi yolu yürümeyeçalışıyoruz

karıncalanan hayatlar
kalbimize köpükler bırakırken
bir deniz dalgasını tutup
yakalayamazken
söylesene
ummanı nerde arıyoruz

avutulacak,bir hayat
bir hayat,avutulacak
bir gün..
bir gün..
yol denen yorgunluk
kafesimi açacak
söylesene
şimdi o el
hangi zamanı bekliyor
elime dokunmak için?

bülbül ve gül

Hangi bülbül, güle git diyebilmiş ki?
Ve hangi gül ,aslında gidebilmiş ki?

insan

insanları anlamak o kadar zor ki bazen. aslında anlayamamamızın tek nedeni, söyledikleri ile yaptıklarının farklı olması veya bir şey yaparken bizim aklımıza gelen ilk niyetten daha farklı bir niyetle yapıyor olmaları.

biri bir şey yapıyor. kendimce niyetini tahmin ediyorum ve bu bana hayata dair kocaman umutlar veriyor, sonra anlıyorum ki aslında o başka şey yapmış. ve hayal kırıklığı..yine..

yüreğim...bazen bana yol göstermeyi bırakmanı istiyorum..