düştüm

allah'ım
başı sonu olmayan merdivenler hayal ederken
başı sonu görünmeyen boşluklara düştüm

allah'ım
düştüm

açmadım gözlerimi
nerdeyim diye bakmadım
korktum hep alıştığım şeylerden yine
hep çevremdelerdir yine diye

allah'ım
gözümü açtım
kavramlar gördüm nesneler değil

nesneler vardı biliyordum
sadece bilmek istemiyordum
korkularımı hissettim

ikiyüzlüyüm, ikiyüzlüsün, ikiyüzlüyüz

nezaket diye birşey var, sonra sevdiğin insanların sevmediğin huyları var, bir de orhan gencebay vari içinden çıkılamıyorsa, hepsine, sen de haklısın denilen durumlar var ve bunların bütünü beni ikiyüzlü hissettiriyor bazen. bilişsel çelişki imiş sanırım psikoloji dilinde adı. öyle olmasa bile böyle bir sancı var işte.