hikaye-le-me 11

soru sormak elzemdi, sorunun olduğu yerde de her daim cevap bulunurdu. ama bu cevap bazen duyulmazdı. nedeni meçhul..yanlışı bilmek, hakikati bilmeye yetmiyordu. çalkalanıyordu, ruhu cevapsız sorular arasında çalkalanıyordu. her soru bir gözyaşına dönüşüyordu. her soru sanki gidip gelmeyen bir melekti. görüyordu, birileri üşüyüp montunu kapatıyordu. görüyordu, üşümeyen sımsıcak bir ruh o bedenden ona gülümsüyordu. montuna sarınan gülümsediğini hatırlamıyordu. bir melek daha gidiyordu ama gelmiyordu.

hikaye-le-me 10

bir yandan yalnız kalmak istediğinden emin, diğer yandan yine de bir insan sesi iyi gelir diye düşünüyordu. tanımıyorum ama arasam mı- aramasam mı, arasam mı-aramasam mı diye defalarca tekrar etti içinden. yeniden eline telefonu almıştı ki, telefon çalmaya başladı. bu sefer tanıdık bir sesti, kilometrelerce ötede bir şehirde yaşayan lise arkadaşı arıyordu. rüyasında onu görmüş de nasıl diye merak etmiş falan filan. iki dakika konuşacak şey bulmakta zorlanarak tamamlandı ve kapandı telefon. sonsuza kadar uyumak istercesine yatağına döndü. sonsuza kadar uyumak evet ama yine de ölmek istemiyordu, hala belki birşeyler düzelir be hayatımda diye kendini avutmayı tercih ediyordu. ama yıllarca uyusa fena olmazdı. ashab-ı kehf gibi. olamaz mıydı, bir kere de mucize onun için gerçekleşemez miydi? ne gerekti ki mucize için ulvi bir amaç mı?

yattı düşünmekten de sıkılmıştı. şarkı söylerek uykuya daldı.

hikaye-le-me 9

fonda "bir ihtimal daha var.." şarkısı çalıyordu. paltosuna daha sıkı sarındı. yerde kiremitle çizilmiş seksek oyunu gördü. çizgilerine basarak yürümeye devam etti. bir zamanlar kendisinin de seksek oynadığı günleri hatırladı. sonra saklambaç oynamayı severdi. hele kızma birader oynarken ne çok hırsa gelir, ne çok kahkaha atardı. boş ama biraz da buğulu gözlerle etrafına bakındı tekrar. aklına iki dize geldi birden. murat menteş'in deplasmanda plasebo şiirinden:"allah'ım kaderimden şikayetçi değilim aksine bahtiyarım evrende bana da rol verdiğin için şahsen.." yüzünde tam bir gülümseme belirecekti ki, yakaladı ve engel oldu ona. mırıldanarak yürümeye devam etti: "bir ihtimal daha var..o da ölmek.." tam burda sustu.

hikaye-le-me 8

istediği zaman yürüyebiliyor, istediği zaman durabiliyordu. istedi eşyayı tutabiliyor, istediği eşyaya uzanabiliyordu. çevredeki sesleri duyabiliyor, çevredeki kokuları alabiliyor, gözünü ışığın vurduğu herşeyde gezdirebiliyordu. can çekiştiğini, çilelendiğini düşündüğü birşey vardı. onu ne duyabiliyor, ne görebiliyor, ne eline alabiliyor ne de koklayabiliyordu.

hikaye-le-me 7

Çantasız olmuyordu. Çünkü gitmeden çantasını almıştı. Çantasız oluyordu. Çünkü ben çantamı genelde bir yerlerde unuturdum ve bu yüzden kimliğimle paralarımı giysilerimin cebinde taşırdım. Peki sevmediğim halde, ara sıra neden benim de çantam oluyordu? Herkesin olduğu için. Cesaretsiz biri miydim? Hmm, evet. Kendi kendime soru sormadan cevap bulamayacak kadar mı? Yok canım, bırakmalıyım bana sorular sormayı aslında. Karşımda çok net ve emin bir şekilde kendine güvenen bir insanı görmem, beni cesaretsizleştiriyordu sadece. Ben hiçbir zaman kendime güvenemedim. Etrafta bu kadar çok kendine güvenen kişiler olmasa, belki güvenebilirdim. Etrafta kendine çok güvenen ve bunu herkese belli eden ya da bir çeşit baskıdan dolayı kendine güveniyormuş gibi yapan birçok insan olduğuna göre, artık benim kendime güvenme şansım yoktu. Peki kendime güvenmemem psikolojik sorunlarım olduğu anlamına mı gelir? Bence gelmez ama yine başlama sorulara. Tamam.

Bir daha o işe gitmek istemiyorum, beş gün sonra bile. Bunu söylerken ağaca baktım birden. Ve gördüm ki, kuşlar..Ne yapıyorlar? Cıvıldıyorlar mı demek zorundayım, neyse kuşlar cıvıldıyorlardı. Kendimi iyi hissetmem için tek yeterli sebep...Ara sıra kuşlara bakma ihtiyacı hissediyorsan, ya da ara sıra kuşlara bakıyorsan, ki görmek için olmalı bu bakmak, psikolojik sorunun olmasına imkan yoktur.

hikaye-le-me 6

hiçbir zaman bazılarınızın söylediklerini söyleyemeyecek olmaları, içlerinde nerden geldiği belli olmayan bir yakınlıkla özel isimler taşımaları, olmayacak dua damgası yemiş hayalleriyle nefes alıp duruyorlar. duymuyorsunuz. aynı zamanda tahmin edemiyorsunuz: yollarını kaybetmiş olmaları, yolculuksuz yaşadıkları anlamına gelmez. kim bilir sizden daha fazla olan eksikleridir onları tamamlayan. kim bilir oyun bittiğinde gerçekleşmiş bir masal dinleyecek olanlar sadece onlardır. elbet bir bildiği vardır..elbet..

hikaye-le-me 5

okul zamanlarımdan beri dersi derste dinlemedim, konsantremi durağan bir şey üzerine toplayamıyordum, sadece renkli bir şekilde ders anlatılırsa dinleyebiliyordum, bunu da ancak sayısı az olan yetenekli öğretmenler yapıyordu, kitapların dünyasını keşfettiğimde sözde ilgi alanlarımın yanlış tercihlerle oluştuğunu anladım, tarih okudum ve sonra tarih dediğimiz şeyin çoğunun kurgu olduğunu anladım, bunu anlamamda 11 eylül bir milat olmuştu, tarihe bakacak olursak birkaç el kaideli terörist ikiz binaları vurmuştu, ama hayır bu yanlıştı, bakış açısı dediğimiz şeyin genişlemesiyle daha fazla insan olabileceğimizi anladım, hakikat ne ise onu aramak için çabalamaktan daha keyifli bir iş yoktu insan için, ama hayır çoğumuz hakikatin bir tepsiyle önümüze gelmesini bekliyorduk ve ne oluyorsa hep bu yüzden oluyordu, dedi.

hikaye-le-me 4

farklı ve özel olduğuna dair sesler, bütün insanların kulaklarındadır, ama o ses aslında kendilerinin sesidir, dedi, buna inanmak isterler çünkü aksi durumda anlamsızlığın kollarında nefes alamaz hale gelirler. yokluktan varlığa geçmiş olmak ve bunun yaratıcının "özel" seçimi olması kollarında rahata erebileceğimiz bir anlamdır, diyerek bitirdi.

hikaye-le-me 3

kötülük sanıldığı kadar uzak değildir, ve sen kaçamazsın ondan, kendinden kaçmakla sonuçlanır bu, çözüm onunla yüzyüze gelip onun çirkinliğini görmekte, ve evet bahane boldur, çünkü kokuşmuş ortam dediğin soluduğun hava olmuş, ciğerlerini kirletmeden yaşamanın sırrını arıyorsun ama, dedi, kötülükten kaçılmaz artık bunu anla, o her yerde bulur seni, sen ancak onun katılığını kendi kalbinin fırınında eritebilirsen, her nereye yürürsen yürü ciğerine temiz hava alırsın.

hikaye-le-me 2

hayatın kendisi bir tutunacak dal mıdır ki, ya da insanın içinde kocaman bir tünel varsa, ışığa çıkan o uca ulaşmadan kaybolması, kaybolabilmesi insanın, acizliğin hangi merhalesinde olduğunun göstergesidir? ya da acizim demekle o ışığa ne kadar yaklaşılır? ben bilmiyorum, diye devam etti, tek bildiğim soru sormak...

ne yazık adlı uğultulu ve kibirli kahkahalarını susturamadı şeytanların.

hikaye-le-me

siz sürekli plan yapıyorsunuz, dedi. ve işler istediğiniz gibi gitmediğinde başa çıkamıyorsunuz hayal kırıklığınızla. kulluk diyordunuz, diye devam etti, bilmiyorum emin değilim yaşamadım çünkü beceremiyorum yaşamayı, ama mucizeye yorduğunuz olaylara daha çok mütevekkil insanlar şahit oluyor gibi geliyor. evet evet farkındayım bunun sizin elinizde olmadığının, çünkü zaman ve mekandan ibaret sandığınız o engelden daha büyüğü var demişlerdi bana da, insanın kendisidir bu engel, biliyorum elinizde olmadığının ama susturamıyorum içimdeki sesi, suçlu aramak değil bu , bizzat tamamlanmak üzere gönderilmenin hikayesi, ve bizzat beceremiyorum yaşamayı dediğim şey belki de.